In de nieuwe familievoorstelling Romeo & Juul, in regie van Joris Nassenstein en met tekst van Winny Ang, worden liefde, muziek en beweging één geheel. Zelfs het orkest beweegt mee - letterlijk - als onderdeel van de scenografie. De twee getalenteerde hoofdrolspelers, Sinay Bavurhe en Armin Mola, brengen een frisse blik op het eeuwenoude verhaal. Over verboden liefde, thuiskomen en klanken in beweging.
Een interview door Winny Ang.
“Romeo en Julia gaat over liefde die alles overwint.” begint Sinay “Vurig en gepassioneerd. Twee mensen die alles doen om samen te zijn, ongeacht wat er op hun pad komt.”
Voor Armin gaat het over verboden liefde. “Zoals in Black van Adil El Arbi, het hedendaagse Romeo en Julia-verhaal in Brussel. Zulke verhalen zie ik rond mij, bij vrienden die niet samen mogen zijn omdat hun families of vrienden het afkeuren.”
“Die thematiek bestond al lang voor Shakespeare. Elke generatie herkent zich erin. De inhoud blijft, alleen de context verandert.” vult Sinay aan. Armin gelooft dat het thema niet zal verdwijnen. “Misschien wordt het zelfs sterker. Je hoort bij een groep, muziekstijl, identiteit. Zodra je daarbuiten kijkt, word je bekeken.”
“Door globalisering kruisen culturen elkaar voortdurend.” Sinay put uit eigen ervaring: “In mijn eigen relatie merk ik het. Het brengt schoonheid en spanning. Toch geloof ik dat we uiteindelijk een rijkere wereld worden.”
“Absoluut!” reageert Armin “Mixed cultures zijn een verrijking. Daarom hou ik van Romeo en Julia. Hoe beter je iemand leert kennen — eten, gewoontes, het vieren van het leven — hoe meer lagen er ontstaan.”
Identiteit is overal aanwezig, merkt Armin op. “Zelfs als je er niet mee bezig wíl zijn, ben je het toch. In 2025 kan je dat niet meer negeren. Ik let erop hoe mensen mij lezen in de publieke ruimte: als man, hetero, met of zonder baard. Dat gaat vaak gepaard met vooroordelen. Soms steek ik ’s nachts de straat over om niemand een onveilig gevoel te geven. Dat is heftig, maar het is ook een vorm van solidariteit.”
Hij vertelt over kleine voorvallen. “Ik probeerde een B&B te boeken voor een vriendenweekendje. Twee keer stuurde ik een mail met mijn naam, Armin Mola - geen reactie. Een vriend met een Vlaamse naam stuurde hetzelfde bericht - meteen antwoord. Dat is de realiteit. Ik maak er geen drama van, het hoort bij wie ik ben. Het sluipt vanzelf in mijn artistiek werk.”
Sinay knikt begrijpend. “Identiteit is voor mij een levenslange zoektocht. Ik ben Belg, met Congolese roots. Hier zien mensen vooral mijn huidskleur, in Congo noemen ze me ‘muzungu’ — de witte. Ik spreek Nederlands, Frans, ik ken de Belgische geschiedenis, maar word bijna wekelijks aangesproken alsof ik hier net toegekomen ben. Ik word sowieso geconfronteerd met ‘wie ik ben’. Alleen heb ik niet één vaste plek. Ik ben naar hier gekomen op 2-jarige leeftijd en ben veel verhuisd. Thuis is voor mij een gevoel, geen adres.”
Het is herkenbaar voor Armin. “Ik ben als éénjarige vanuit Iran naar hier gekomen, woonde in Turnhout, Leuven en nu in Gent. In Turnhout voelde ik me nooit helemaal thuis. Leuven was kleurrijker en opener. En nu woon ik in Gent, dat voelt als thuiskomen.”
“Thuis,” vervolgt Armin, “dat is rust. Als ik na een tour bij mijn mama langsga, voel ik dat meteen. Zodra ik binnenkom, valt er een last van mijn schouders, en krijg ik een portie moederliefde. Dan voel ik me soms weer een jongen van 11.”
Sinay glimlacht: “Wat een mooi beeld. Voor mij is thuis mijn kamer waar ik mijn gitaar vastpak, kaarsjes aansteek en à l’improviste kan schrijven. Als de omgeving vertrouwd voelt en ik mezelf kan zijn, dan ben ik thuis.”
"Ja, zeker in de hectiek van de wereld en drukte in mijn hoofd” gaat het voor Armin over dat essentiële gevoel van rust.
Ze lachen om hun ‘zenplekken’. Armin over Gent, met houtskoolgrills en zijn lievelingscafés. Sinay over een bijzondere wellness-plek waar ze zingt tijdens ceremonies.
Hun gesprekken glijden vanzelf over naar kunst — hun werk, hun woorden, hun vorm van thuiskomen.
“Doordat ik donker ben, verwachten mensen vaak dat ik activistisch ben,” vertelt Sinay. “Mijn engagement zit echter in mijn bestaan zelf. Dat ik een masterdiploma heb, acteer, zing — dat ís al een statement. In mijn familie is dat uitzonderlijk. Als iemand zich daardoor geïnspireerd voelt — iemand die denkt: zij lijkt op mij, dus het kan — dan heb ik mijn rol gespeeld.”
“Dat vind ik sterk!” zegt Armin: “Ik ben ook geëngageerd, via humor, confrontatie en (zelf)relativering. In Primo Volo spot ik met activisme en ‘woke’ taal zonder de inhoud te negeren. Ik wil geen pamflet maken, ik wil confronteren én verbinden. Dat zowel rechtse als linkse mensen komen kijken, iets voelen — dat is pas interessant."
Voor Sinay betekent kunst vooral storytelling: “Niet alles hoeft ‘maatschappelijk’ te zijn. Soms wil ik gewoon voelen, ontsnappen. Kunst mag licht en troostend zijn.”
“Ik heb er altijd van gedroomd om met orkest te spelen” zegt Sinay. “Ik heb geen klassieke achtergrond, maar de klank van een orkest raakt mij. Ik kijk er enorm naar uit.”
Armin glimlacht: “Ik begon op mijn dertiende piano te spelen, pas later ontdekte ik de kracht van orkestmuziek. In de opera Barzakh, waarin ik meespeelde, voelde ik het: die discipline, die energie. Het neemt je lichaam over, maakt je klein in iets groots. Daar kunnen geen DJ of speakers tegenop.”
Romeo en Juul is meer dan een verhaal over twee geliefden. Samen met Symfonieorkest Vlaanderen brengen Sinay Bavurhe en Armin Mola een eigentijdse vertelling over mens zijn en je thuis voelen. Het orkest leeft en beweegt mee. Laat je meevoeren door dit iconische verhaal, voor jong en oud (8 tot 99 jaar).
Dirigent Txemi Etxebarria
Orkest Symfonieorkest Vlaanderen
Actrice, Juul Sinay Bavurhe
Acteur, Romeo Armin Mola
Tekst en interview Winny Ang
Regie Joris Nassenstein
Muziek Jelle Tassyns
