Let maar eens goed op, als je eind april in de zaal zit bij Symfonieorkest Vlaanderen. Tussen de bekende gezichten van het orkest zie je hier en daar wat piepjonge koppen uitsteken. Het orkest speelt dan The Planets van Gustav Holst side-by-side met zijn jeugdorkest SOV Young.
Side-by-watte? Slagwerker Jonathan Beyers, al tien jaar een vaste waarde op de achterste rij van het orkest, legt uit: “Tijdens het side-by-side-project worden een twintigtal leden vanuit SOV Young, het jeugdorkest van Symfonieorkest Vlaanderen, uitgenodigd om samen met het ‘echte’ orkest te spelen. Het is nog maar de tweede keer dat we dit doen, maar het beviel ons én de jonge muzikanten vorig seizoen zo erg dat we het project meteen wilden hernemen.”
Een van die jonge muzikanten is Pallieter Crombez, amper 16 maar helemaal klaar voor dit avontuur: “Ik heb al eens een concert gespeeld met SOV Young, maar hier kijk ik extra hard naar uit. Je speelt niet elke dag samen met professionele muzikanten. Het is een heel fijne manier om orkestervaring op te doen.” Jonathan knikt. “We kunnen onze ervaring gebruiken om hen tips & tricks te leren. En ik geloof dat we hen ook een soort geruststelling kunnen bieden. Fouten maken mag, is het devies: jullie zijn nog jong, probeer maar gewoon, wij zijn er om te helpen.” Geen clash van generaties dus, maar een dankbaar leermoment voor beide partijen. “Ook wij leren nog veel van die jonge gasten. Hun jeugdig enthousiasme werkt heel aanstekelijk. Het is een intensieve job waar we week na week heel veel plezier aan kunnen beleven, en als zij erbij zitten, merken we dat toch nog wel wat meer op.”
Tijdens het side-by-side-project is participatie geen loos woord. “Rube (de andere SOV-Younger) en ik nemen twee van de vier percussieplekken in. Zo voelt het alsof we echt deel uitmaken van de sectie.” Jonathan knikt. “Vorig jaar, toen de Bolero van Ravel op de pupiter stond, was het ook fifty-fifty. We kunnen ons op de borst kloppen: dit is niet zomaar een gimmick om sympathiek te doen, we willen echt dat die jongeren deel uitmaken van het orkest.” Het was voor Jonathan trouwens onmiddellijk duidelijk dat Pallieter geknipt was voor dit project. “Ik herinner me nog je auditie voor SOV Young. We hadden meteen door dat het orkest iets voor je zou zijn, en dat deze side-by-side een hele goede kans zou zijn om ervaring op te doen.” Pallieter lacht wat verlegen. “Ik heb er echt zin in. Ik probeer nu nog niet te veel te stressen – zenuwen had ik al genoeg bij de auditie.”
Beide musici delen een grote liefde voor de percussie, die geheel toevallig en ongeveer op dezelfde leeftijd begon. “Ik zat in het tweede leerjaar toen ik voor slagwerk koos,” vertelt Pallieter. “De voorbije jaren heb ik vooral in lokale harmonieorkesten gespeeld, en sinds vorig jaar maak ik ook deel uit van SOV Young. Slagwerk is echt mijn passie. Daarom volg ik sinds dit jaar ook les aan de kunsthumaniora van het Lemmensinstituut.” Ook Jonathan begon op dezelfde leeftijd, zij het initieel voor een iets andere reden: “Mijn oudere broer had al voor slagwerk gekozen, maar was snel gestopt. Er stond dus thuis een drumstel stof te vergaren, en om mijn ouders niet te veel op kosten te jagen koos ik hetzelfde. (lacht)” Rond zijn zestiende wist Jonathan dat hij van zijn hobby zijn beroep wou maken: “Ik speelde op die leeftijd ook heel veel met lokale verenigingen, en er waren een aantal mensen die me vertelden dat ik talent had en conservatorium moest proberen.” Pallieter heeft nu diezelfde leeftijd, en herkent zich in Jonathans verhaal: “Nu ik in Leuven naar school ga, heb ik leeftijdsgenoten waarmee ik over klassieke muziek kan babbelen. Dat werkt heel aanstekelijk om mij er steeds meer in te verdiepen.”
In de partituur van Gustav Holsts The Planets staan een hele rits slagwerkinstrumenten opgesomd: pauken, basdrum, snare drum, cimbalen, klokkenspel, xylofoon, tamboerijn, enzoverder. “Die afwisseling is voor mij een van de belangrijkste redenen waarom ik dit zo graag doe,” begint Jonathan. “Soms heb je enorm veel instrumenten bij je staan – toen we in januari de Derde Symfonie van Luc Brewaeys speelden, hadden we er elk zo’n tiental te managen – en soms kan je je gewoon focussen op dat ene instrumentje dat op dat ene moment correct moet klinken. Elke slagwerkpartij is cruciaal.” Ook als coach van SOV Young vindt hij het belangrijk om samen met de jongeren uit te zoeken waar ze op moeten letten. “Soms staan er op onze partij maar twee noten, maar toch zijn ze even belangrijk als iemand die twintig of honderd noten moet spelen.”
Jonathan maakt van de gelegenheid gebruik om Pallieter een vraag te stellen: “Welk instrument zou jij het liefst bespelen? Dit is het moment om je voorkeur door te geven (lacht)” De jonge muzikant denkt even na. “Ik hou ook wel van de afwisseling, en zie mezelf alles spelen, maar misschien opteer ik toch eerder voor iets niet-melodisch. Ik denk dat ik mezelf dan meer ga kunnen vertrouwen.” Jonathan luistert en knikt: “Dat snap ik helemaal. Sowieso is elke slagwerker bijna een solist: je klinkt in je eentje over heel het orkest. Het zou minder snel opvallen mocht een enkele viool eens een inzet missen. Bij ons heb je die luxe niet, als jij de enige bent met een triangel of tamboerijn in je handen. (lacht) Dat is de zegen en de vloek van ons instrument.” Pallieter luistert met grote ogen naar wat Jonathan te vertellen heeft. Je ziet dat ze allebei zin hebben om zich in de partituur te verdiepen. Laat die repetities maar beginnen!
Concert The Planets
met chef-dirigent Martijn Dendievel, trombonist Bram Fournier, SOV Young en het Octopus Symfonisch Koor
Programma:
